Podłoga drewniana bez szpar

Podłoga drewniana bez szpar


Jak wykonać podłogę drewnianą, aby w czasie użytkowania między deszczułkami nie powstały szpary? Aby odpowiedzieć na to pytanie, przeanalizujmy przyczyny, które powodują, że podłoga się rozsycha oraz jakie procesy zachodzą w drewnie podczas użytkowania podłogi. Problem dotyczy szczególnie podłóg litych, w mniejszym stopniu podłóg warstwowych. Czy zawsze jest tak, że wina leży po stronie rzemieślnika, czy winę ponosi również użytkownik?
Przyczyną zachodzących zmian wymiarowych w drewnie jest niestabilny klimat w pomieszczeniu. Podłogi drewniane w budynkach mieszkalnych w ciągu roku narażone są na zmiany temperatury oraz wilgotności powietrza. Różnice występujące pomiędzy suchym powietrzem zimą, a wilgotnym latem, mogą doprowadzić do nieodwracalnych zmian w podłogach.
Klimat pomieszczeń.

W ciągu roku temperatura na zewnątrz pomieszczenia zmienia się w znacznym stopniu od +30 do -25 stopni. Wilgotność powietrza w porze zimowej na zewnątrz jest wyższa niż w porze letniej, mroźne powietrze ogrzane do temperatury użytkowania pomieszczenia, zmienia swoje właściwości — staje się bardziej suche; jak widzimy warunki atmosferyczne decydują o klimacie w pomieszczeniach użytkowych. Wykres zmienności wilgotności w pomieszczeniu w ciągu roku przedstawia jaka jest średnia wilgotność powietrza w poszczególnych porach roku w pomieszczeniu. Przedstawiony wykres dotyczy określonej okolicy, budynku i danego roku. Skrajne warunki maja miejsce, w okresie letnim (lipiec-sierpień-okres mokry) kiedy wilgotność powietrza wzrasta czasami powyżej 70%, a w okresie zimowym (styczeń-marzec-okres suchy) wilgotność może się obniżyć poniżej 25%.
Mikroklimat danego pomieszczenia.

Każdy budynek, pomieszczenie, ma odmienny mikroklimat, zależny od wielu czynników, między innymi: rodzaju budynku (budynek wolnostojący, mieszkanie z wielkiej płyty), wykończenia (tynki gipsowe, cementowe), materiałów z których jest zbudowany, wykończony (ceramiczne, drewniane), rodzaju wentylacji, terenu w jakim budynek jest umiejscowiony (podmokły, zalesiony, na przestrzeni otwartej). Analiza warunków w jakich będzie użytkowana podłoga powinna stanowić podstawę decyzji o wyborze odpowiedniego gatunku drewna, wymiarach deszczułki oraz wilgotności równo-ważnej, które najlepiej sprawdzą się w konkretnym przypadku.
Wilgotność równoważna drewna.

Drewno jest materiałem higroskopijnym, to znaczy że ma zdolność do pobierania i oddawania wilgoci. Przyjęto, że w pomieszczeniu mieszkalnym wilgotność powinna wynosić 45-65%, co odpowiada wilgotności równoważnej drewna 7-11%. Każdy gatunek drewna ma inną wilgotność równoważną przy takiej samej wilgotności powietrza, a fakt ten często jest pomijany przez rzemieślników. Nagromadzenie substancji niestrukturalnych w drewnie, szczególnie oleistych, powoduje, że wilgotność równoważna drewna w niektórych gatunkach jest niższa o kilka procent. Do takich gatunków należy ipe, teak, doussie. Do gatunków o wyższej wilgotności równoważnej należą: buk, brzoza. Termiczna modyfikacja zmienia właściwości drewna, natomiast wilgotność równoważna obniża się prawie dwukrotnie.
Leżakowanie podłogi przed cyklinowaniem.

Po ułożeniu parkietu, deszczułek, przeznaczonych do cyklino-wania, wskazany jest określony okres leżakowania podłogi. Często na opakowaniach kleju jest podawany czas, po upływie którego możliwe jest cyklinowanie. Należy pamiętać, iż podany okres, to czas wiązania kleju. Okres leżakowania parkietu jest uzależniony od wielu czynników; między innymi od wilgotności początkowej drewna, wilgotności powietrza, pożądanej wilgotności końcowej równoważnej dla danego pomieszczenia. Uwzględniając wszystkie czynniki, w niektórych przypadkach wystarczy dwutygodniowy okres leżakowania, a nieraz musi on wynosić kilka miesięcy. Parkiet o wilgotności 6-8% ułożony w okresie grzewczym, gdy wilgotność powietrza wynosi 30-40% — nie jest w stanie osiągnąć założonej wilgotności np. 9-10%. W takiej sytuacji możemy przyśpieszyć spęcznienie drewna poprzez podniesienie wilgotności w pomieszczeniu, nawilżając powietrze mechanicznie lub prowadząc mokre prace . Przy wzorach pałacowych zalecany jest kilku-miesięczny okres leżakowania. Długi okres leżakowania w sprzyja-jących warunkach sprzyja wyrównaniu się wilgotności w poszczególnych elementach oraz korzystnie wpływa na stabilne zachowanie się podłogi w późniejszym okresie użytkowania.
Skurcz drewna.

Wybierając gatunek drewna warto zwrócić uwagę, jakimi wartościami skurczu charakteryzuje się odpowiadający nam gatunek drewna. Skurcz drewna decyduje w jakim stopniu dany gatunek zmienia swój wymiar pod wpływem zmiany wilgotności drewna. Drewno kurczy się i pęcznieje w przedziale higroskopijnym tzn. od stanu absolutnie suchego do wilgotności punktu nasycenia włókien (ok.30%). Po przekroczeniu tej wartości drewno nie zmienia wymiaru. Wartość skurczu i spęcznienia są zależne od kierunku anatomicznego, w kierunku wzdłużnym wynosi 0,8-1%, promieniowym 3-6%, stycznym 5-13%. Znajomość skurczu w poszczególnych kierunkach pozwala na zmniejszenie pracy drewna o połowę poprzez układanie podłogi w odpowiednie wzory. Do stabilnych gatunków możemy zaliczyć: jesion termo, dąb, teak, doussie, merbau, paduk, iroko. Gatunki mniej stabilne wymiarowo to: jesion, zebrano, tauari, wenge. Gatunki niestabilne to: buk, grab, gombeira. Wybierając wymiar deski (szerokość) zwracamy uwagę jaki skurcz ma dany gatunek drewna. Zalecane jest, aby dla gatunków o większym skurczu stosować mniejsze wymiary deszczułek, dzięki czemu zmniejszymy pracę drewna na szerokości deszczułki.
Nawyki użytkowników podłóg.

Nawet poprawnie wykonaną przez rzemieślnika podłogę można zniszczyć poprzez niewłaściwe użytkowanie. Użytkownik podłogi drewnianej powinien być poinstruowany przez wykonawcę w jaki sposób powinien dbać o podłogi w poszczególnych porach roku. W okresie grzewczym, gdy temperatura zewnętrzna spada znacznie poniżej zera, wilgotność powietrza w pomieszczeniu często obniża się poniżej zalecanych 45%. Niska wilgotność powie-trza niekorzystnie wpływa na podłogę drewnianą. Niezbędne jest podniesienie wilgotności w pomieszczeniu poprzez mechaniczne nawilżanie oraz poprzez właściwe nawyki i tak zimą zaleca się:

1. wietrzenie pomieszczeń krótkie a intensywne — 5-1 O minutowe

2. suszenie ubrań na suszarkach pokojowych

3. pozostawienie otwartych drzwi łazienki po wieczornej kąpieli i porannym prysznicu tak aby nasycone powietrze wilgocią mogło się rozejść po innych pomieszczeniach

4. rozwieszanie mokrych ręczników na grzejnikach

5. jeżeli częściowo na podłogach mamy płytki ceramiczne, możemy wieczorem przed spaniem i rano przed wyjściem z domu intensywnie zmoczyć ceramikę (przy ogrzewaniu podłogowym efekt parowania będzie bardziej wzmożony)

6. przy dużych mrozach można częściej, nawet codziennie, przecierać z umiarem wilgotnym mopem drewniane podłogi

7. obniżenie temperatury np. w nocy w czasie snu lub w okresie dnia, kiedy mieszkanie jest wolne od użytkowników, pozwoli nieznacznie obniżyć wilgotność powietrza

8. kwiaty doniczkowe średniej wielkości wyparowują 10-30 ml wody na godzinę

9. kamionka z wodą na grzejniku pozwala uzyskać 20-100 ml wody na godzinę

10. przebywanie człowieka daje dodatkowo około 50 ml wody na godzinę

srednia wilgotność w poszczególnych okresach
średnia wilgotność w poszczególnych okresach

Zaobserwowane nieodwracalne zmiany w podłogach takie jak rozeschnięcia, spękania, deformacje, zachodzą w pomieszczeniach ogrzewanych w okresie dużych mrozów, szczególnie wtedy, gdy budynek nie jest zamieszkały. W takich pomieszczeniach wilgotność powietrza potrafi obniżyć się nawet do 15%. Okres letni (czerwiec-sierpień), to czas o najwyższej wilgotności powietrza w roku. Wilgotność w pomieszczeniach często przekracza 70%, podłogi drewniane mogą nadmiernie pęcznieć. W okresie wilgotnym mamy mniej możliwości obniżenia wilgotności, aniżeli w okresie zimowym podniesienia wilgotności, ponieważ trudno jest ogrzewać pomieszczenia, kiedy i tak jest w nich ciepło. Działanie to często powinno być odwrotne do postępowania zimą:

1. unikamy suszenia ubrań na suszarkach pokojowych

2. przecieranie podłóg wilgotnym mopem prowadzimy okre-sowo, w dniach o mniejszej wilgotności;

3. po kąpieli zamykamy drzwi łazienkowe, ograniczając tym samym rozprzestrzenianie się wilgoci;

4. w dni o wysokiej wilgotności (parne) ograniczamy wietrzenie pomieszczenia do minimum. Wskazane jest okresowe załączenie ogrzewania;

Wszystkie działania zmierzające do ustalenia pożądanej wilgotności powinny opierać się na wskazaniach higrometru i termometru.

Drewno jest materiałem żywym ma swój charakter, upodobania, nieraz kaprysy. Do każdego gatunku drewna powinniśmy podejść indywidualnie, uwzględniając jego właściwości fizyczne i mechaniczne. Jedynie współpracując z drewnem możemy osiągnąć sukces. Powierzając wykonanie podłogi zwróćmy uwagę czy mamy do czynienia z rzemieślnikiem, czy „układaczem„